Κυρίαρχη της κατάστασης η Ελένη, έκανε τον Πάρη αποκούμπι και κιθαρίστα.
(Χρησιμοποιώ στον τίτλο την λέξη “άγιος” κατ’ αναλογία και μόνο προς το σύγχρονο εορταστικό “άγιος” Βαλεντίνος…)
Στον Όμηρο δεν υπάρχει ούτε μια “υποταγμένη” γυναίκα, παρά την φαινομενική ανδρική “κυριαρχία”.
Μέσα από έναν λανθάνοντα (για τον φόβο λογοκρισίας από τους Μυκηναίους άρχοντες) έμμεσα καταγγελτικό λόγο, στο σύνολό τους οι “επωνυμες” γυναίκες (στην ουσία αναγκαίοι Λογοτεχνικοί Χαρακτήρες, από άποψη δραματουργίας) κερδίζουν την συμπάθεια αλλά και τον θαυμασμό του αναγνώστη-ακροατή των Έργων, με τον υπόγειο ή προφανή δυναμισμό τους.
Ο Όμηρος πήρε την “ΓΥΝΑΙΚΑ” από τα έγκατα της ανυποληψίας και της έδωσε “όνομα”, “αξιοπρέπεια”, “οντότητα”, “ελευθερία επιλογών” (λ.χ μία από τις πολλές ερμηνείες της “απίστευτης”, πλην γενναίας κουβέντας της Πηνελόπης με… πολλούς αποδέκτες, πρωτίστως όμως με αποδέκτη (λαϊκιστί “κατάμουτρα”) τον παρόντα Οδυσσέα: “Ακόμη κι αυτή η Ελένη δεν θα έφευγε, ΑΝ ήξερε ότι οι Αχαιοί θα…την ξαναέφερναν στην Σπάρτη” (ας σκεφτεί ο καθένας τί να υπονοεί άραγε ;),
ή το εξίσου δυναμικό: “Δεν θα πάψω Οδυσσέα να σε ρωτάω, μέχρι να μου πεις την αλήθεια, μέχρι να μάθω πού….γυρόφερνες δέκα (10) ολόκληρα χρόνια”.
Μετά τον Όμηρο, η Γυναίκα έχει “προσωπικότητα”…! Είναι “σώμα”, αλλά είναι και “ψυχή”. Διεκδικεί, δικαιούται να διεκδικεί τον ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ της.
Και είναι απαραίτητο να συμβεί αυτό, γιατί ο Όμηρος πάνω στην ισότιμη
σχέση αλληλοσεβασμού θέλει να στηρίξει τον θεσμό της οικογένειας, μέσω του γάμου, και προπάντων την ολοκλήρωσή του με την Γέννηση (!) παιδιού,
την οποία θεωρεί προϋπόθεση προσωπικής ευτυχίας και κοινωνικής καταξίωσης και συνεπώς Εθνικής και Πολιτιστικής συνέχειας. Είναι η ΠΗΝΕΛΟΠΗ λ.χ που θα αναλάβει την ανατροφή του γιου τους ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ, ΜΕΧΡΙ την ενηλικίωσή του, ωστε να μπορεί διαδεχθεί τον (σε περίπτωση μή επιστροφής) Οδυσσέα.
Ως προς αυτό, δες περίπτωση Λαέρτη- Αντίκλειας (και πέρα από τις μυθοπλαστικές-δραματουργικές στοχεύσεις του Ποιητή για τον βασικό ρόλο της ακριβοαγορασμένης ΕΥΡΥΚΛΕΙΑΣ στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ). Εδώ επισημαίνω την προσωπικότητα(!) της Αντίκλειας.
“Που κόρη την αγόρασε (την Ευρύκλεια) πρωτόχνουδη ο Λαέρτης,
μα δεν την πλάγιασε ποτέ, Μ Η Ν του ΘΥΜΩΣΕΙ εκείνη (η Αντίκλεια, η γυναίκα του)”
Για να συμβούν αυτά και άλλα πολλά, ο Όμηρος έπρεπε να… διέλθει, χωρίς σεμνοτυφίες
και προπάντων ηθικολογικές υποκρισίες, από όλα τα μονοπάτια και της γυναικείας σεξουαλικότητας. Με ποιητικό ΡΕΑΛΙΣΜΟ και χωρίς μισόλογα.
Γνωρίζουμε λ.χ πόσα αφροδισιακά…εξτρά (κατά τον Όμηρο) χρειάστηκε η Ήρα για να διεγείρει τον… Δία;
Άλλη περίπτωση: Η θεά ΑΘΗΝΆ θα υποδείξει τρόπους στην Πηνελόπη, ώστε να γίνει πιο ποθητή από τους μνηστήρες, με συνέπεια και ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ να είναι πιο…εκδικητικός-ανηλεής εναντίον τους, αιφνιδιάζοντάς τους κλπ (Δες και Βίντεο: “Τί τελικά σκοτώνει τους μνηστήρες”)
Δεν ξέρω πόσο θεωρεί κάποιος ΤΟΛΜΗΡΕΣ αυτές τις επινοήσεις του Έλληνα Ποιητή.
Πάντως ο Όμηρος επιμένει και είναι λεπτομερής. Γιατί όμως;
Το βασικότερο…. των βασικότερων είναι ότι ο ιδιοφυής αυτός δημιουργός,
καταξίωσε την γυναίκα, την οντότητα ΓΥΝΑΙΚΑ, ως το στήριγμα των ανδρικών
προκαταλήψεων και κυρίως της ανδρικής ανασφάλειας. Πράγματα που…μεταφράζονται σε προστατευτισμό, ανδρική Τιμή κ.α. Σε κάθε περίπτωση η ίδια η γυναίκα γνώριζε την δύναμη της φύσης της.
Ενημερωτικά να πω ότι η ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΗ στον Όμηρο προσφώνηση “γύναι”, όπως λ.χ ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ στην ΕΛΕΝΗ “, σήμαινε “γυναίκα μου, αγάπη και στήριγμά μου…”.
Σημείωση: Θα προσέξατε πιστεύω ότι ΚΑΙ ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ (στο φιλμ “300”) πεθαίνει φωνάζοντας την λέξη “γυναίκα μου” (γύναι).
Να κλείσουμε με έναν σημαντικότατο, μάλλον πολυσήμαντο, συμβολισμό:
“Να μην φύγουμε από την Τροία, αν πρώτα δεν βιάσουμε τις γυναίκες των Τρώων,
για την… Ελένη” (Θα πει ο Νέστορας, Ιλιάδα ραψ. Β)
Δεν είναι…τυχαία παρόρμηση οργής. Ο Όμηρος έχει τους λόγους του.
Βάζοντας ο μέγας ανθρωπιστής Ποιητής αυτές τις κουβέντες στο στόμα του
πιο “συνετού, σοφού”, του Γερήνιου ιππότη-αλογατάρη ΝΕΣΤΟΡΑ,
στήνει το διαχρονικό μνημείο της ανδρικής υποκρισίας, “καταγγέλοντας” 3.000 χρόνια
ΠΡΙΝ από τώρα:
Βιασμός- κακοποίηση της Γυναίκας= ο απόλυτος ευτελισμός του άνδρα.
Σημείωση: Τα παραπάνω είναι ελάχιστα, απλώς ενδεικτικά, της Ομηρικής αντίληψης του ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΙΗΤΗ Ομήρου για την Γυναίκα.